Stół
- Osiemnaście wachlarzy: siedemnaście po trzy karty i jeden z jedną kartą.
- Cztery stosy końcowe na górze, zaczynające się od asów.
Jak grać
- Przenosić można tylko wierzchnią kartę każdego wachlarza.
- Asy trafiają na stosy końcowe, które układa się w kolorze od asa do króla.
- Kartę możesz położyć na wierzchniej karcie innego wachlarza, jeśli jest w tym samym kolorze i o jeden niższa: 6 pik na 7 pik.
- Pusty wachlarz zostaje pusty: nigdy się go nie uzupełnia.
- Gdy utkniesz, dotknij Rozdaj ponownie: wachlarze zostają zebrane, potasowane i rozdane znów po trzy. Możesz to zrobić dwa razy.
Przeciągaj karty, gdzie chcesz, albo dotknij karty, aby przenieść ją w najlepsze miejsce.
Pomoce
- Podpowiedź, Cofnij i Dokończ, jak w innych pasjansach.
Wskazówki
- Szukaj zakopanych asów i niskich kart: to one blokują grę.
- Nie kładź karty na innej, jeśli zakryje kartę, której wkrótce będziesz potrzebować.
- Przed ponownym rozdaniem przenieś na stosy wszystko, co się da.
Historia
La Belle Lucie („piękna Łucja”) to pasjans pochodzenia francuskiego. Po angielsku został po raz pierwszy opublikowany w latach 70. XIX wieku, w jednej z pierwszych anglojęzycznych książek o pasjansach, autorstwa lady Adelaide Cadogan. To najbardziej znany członek rodziny „wachlarzy”, w której karty rozdaje się grupami po trzy, rozłożone jak wachlarz.
Po angielsku ma też inne nazwy, na przykład Clover Leaf („liść koniczyny”), od kształtu tych wachlarzy, albo Midnight Oil, aluzja do nocy spędzonych na grze.