Suit Tales
Polski ▾

Mus: zasady i jak grać

Wielka hiszpańska gra licytacyjna talią 40 kart, w której grają dwie pary (partner siedzi naprzeciwko). Nie ma lew: licytuje się, kto ma najlepszą rękę w czterech lances (turach). Wygrywa para, która pierwsza zdobędzie 40 kamieni.

Gra się w
🇪🇸 Hiszpania
Gracze
4 graczy
Talia
Talia hiszpańska · Kart: 40
Rodzaj
Licytacja
Zagraj w Mus za darmoW przeglądarce, z komputerem albo ze znajomymi.

Karty

Gra się z 8 królami: trójki liczą się jako króle, a dwójki jako asy.

  • Kolejność od najwyższej: król, rycerz, walet, 7, 6, 5, 4, as.
  • Wartość w juego: król, rycerz i walet po 10; pozostałe – swoja liczba (as 1).

Mus

Każdy dostaje 4 karty. Gracz po prawej stronie rozdającego to mano: mówi pierwszy i wygrywa każdy remis.

Po kolei każdy mówi mus (chce wymienić karty) albo bez mus. Jeśli wszyscy czterej powiedzą mus, każdy odrzuca od 1 do 4 kart, dobiera tyle samo i rozmowa zaczyna się od nowa. Gdy tylko ktoś powie „bez mus”, zaczynają się lances.

Cztery lances

1. Grande: wygrywa najwyższa ręka; najpierw porównuje się najwyższe karty (cztery króle to najlepszy układ).

2. Chica: wygrywa najniższa ręka; najpierw porównuje się najniższe karty (cztery asy to najlepszy układ).

3. Pares (pary): para (warta 1), trójka (warta 2) albo dwie pary / kareta (warte 3). Dwie pary biją trójkę, która bije parę; przy takim samym układzie wygrywają wyższe karty.

4. Juego: masz juego, jeśli twoje karty dają razem 31 lub więcej. Najlepsze jest 31, potem 32, 40, 37, 36, 35, 34 i 33. 31 jest warte 3, każde inne juego 2. Jeśli nikt nie ma juego, gra się zamiast tego punto: wygrywa najwyższa suma (warta 1).

Przed parami i juego każdy gracz mówi, czy je ma. Jeśli ma je tylko jedna para, nie licytuje się, a ona inkasuje punkty na końcu. W tych lances mówią tylko gracze, którzy je mają.

Licytacja

W każdym lance możesz po kolei pasować, postawić (2 kamienie, „envido”) albo powiedzieć órdago (cała gra). Druga para odpowiada:

  • Przyjęcie („quiero”): zakład rozlicza się na końcu.
  • Odmowa („no quiero”): stawiający od razu dostaje 1 kamień (albo to, co już było w grze, jeśli było to podbicie). Odmówić muszą obaj przeciwnicy.
  • Podbicie: „dwa więcej” albo órdago.

Jeśli nikt nie postawi, lance idzie „en paso”: grande, chica i punto są warte 1 dla zwycięzcy.

Przyjęte órdago rozstrzyga się od razu: pokazuje się karty i kto wygra ten lance, wygrywa grę.

Liczenie

Na końcu pokazuje się karty i liczy po kolei: grande, chica, pary i juego (lub punto). Zwycięzca każdego lance bierze to, co zostało przyjęte (albo 1 „en paso”), a w parach i juego – wartość układów obu partnerów. Liczenie kończy się, gdy tylko któraś para osiągnie 40.

Warianty

Możesz je zmienić na karcie gry, w „Zasadach rozgrywki”:

  • Kamienie do wygranej: 40 (domyślnie) lub 30.
  • 8 króli: można wyłączyć i grać z 4 królami; trójki i dwójki są wtedy zwykłymi kartami.

Wskazówki

  • Mano ma przewagę: wygrywa remisy.
  • Przy mus zatrzymuj króle i asy, a odrzucaj karty środkowe.
  • Órdago jest na wypadek, gdy jesteś prawie pewien… albo gdy przegrywasz i nie masz nic do stracenia.

Historia

Mus pochodzi z Kraju Basków. Najstarsza znana wzmianka pisemna pochodzi z 1745 roku, ze słownika hiszpańsko-baskijsko-łacińskiego jezuity Manuela de Larramendiego. Z Kraju Basków i Nawarry rozprzestrzenił się na całą Hiszpanię, gdzie dziś jest jedną z najczęściej granych gier karcianych, a baskijscy emigranci zabrali go do innych krajów, na przykład do Stanów Zjednoczonych.

Wiele jego słów pochodzi z baskijskiego, a najsłynniejsze to órdago, od hor dago, „oto jest”, które hiszpański przyjął także poza grą: coś de órdago to coś ogromnego. Pochodzenie samej nazwy jest niejasne; jedno z wyjaśnień łączy ją z baskijskim musu, „pocałunek” lub „twarz”, od znaków twarzą, które partnerzy mogą sobie dawać.