Karty: starszeństwo i punkty
Od najwyższej do najniższej: 3, 2, as, król, rycerz, walet, 7, 6, 5, 4.
| Karta | Punkty |
|---|---|
| As | 1 |
| 3, 2, król, rycerz, walet | 1/3 |
| 7, 6, 5, 4 | 0 |
Ostatnia lewa daje 1 punkt więcej. Na koniec każdego rozdania każda strona zachowuje pełne punkty i odrzuca pozostałe trzecie części, więc obie strony zawsze dzielą się 11 punktami.
Rozdanie
- Każdy gracz dostaje 10 kart.
- We dwoje pozostałe 20 kart tworzy talię. Po każdej lewie zwycięzca dobiera pierwszy, a potem drugi gracz, i obie dobrane karty są pokazywane.
- W czwórkę gra się w parach, naprzeciw partnera, bez talii.
Jak gra się lewę
- Wychodzący zagrywa kartę, a pozostali po kolei dokładają po jednej.
- Musisz zagrać kartę w kolorze wyjścia, jeśli ją masz. W przeciwnym razie możesz zagrać dowolną kartę.
- Lewę bierze najwyższa karta w kolorze wyjścia. Karty innych kolorów nigdy nie biorą.
- Zwycięzca zabiera karty i wychodzi do następnej lewy.
Koniec gry
Wygrywa strona, która pierwsza zdobędzie 21 punktów. Jeśli prowadzący mają remis, gra się kolejne rozdanie.
Warianty
Możesz je zmienić na karcie gry, w „Zasadach rozgrywki”:
- Punkty do wygranej: 11, 21 (domyślnie) lub 31.
- Accusi (meldunki): niektóre układy w otrzymanej ręce dają punkty. Napoletana (as, 2 i 3 w jednym kolorze) jest warta 3; trzy asy, trzy dwójki lub trzy trójki – 3, a wszystkie cztery – 4. Liczą się automatycznie.
Wskazówki
- Licz karty: będziesz wiedzieć, które stały się najwyższe w swoim kolorze i na pewno wezmą lewę.
- As jest wart tyle co trzy figury: nie oddawaj go.
- Zachowaj mocną kartę na ostatnią lewę, która daje punkt.
Historia
Tressette to włoska gra w lewy znana od XVIII wieku, uchodząca za najbardziej techniczną grę włoską talią: nie ma atutów, trzeba dokładać do koloru, a nagradza tych, którzy śledzą karty. Jej nazwa oznacza „trzy siódemki”; według niemieckiego podręcznika z 1800 roku dlatego, że gracz z trzema siódemkami mógł je zgłosić i wygrać.
Jej najsłynniejszy traktat przypisuje się „Chitarrelli”, niemal legendarnemu autorowi z Neapolu, którego zasady, spisane makaroniczną łaciną, wciąż się cytuje, choć często podawana data 1750 nie jest potwierdzona. Dziś gra się w nią w całych Włoszech, a jako trešeta na wybrzeżach Chorwacji i Czarnogóry.